"Fussy Puppet Workshop"

กิ๊บก๊าววว
ถึงเวลาเปิดเทอมแล้ว แล้วเกรดก้ออกแย้วด้วย หึหึ
ดีจังที่ตัวเลขไม่หนักหนาสาหัสเท่าไหร่ ดีมั่กๆ
ทีแรกที่พ่อได้ยิน พ่อก้อเงียบๆ แล้วก้อบอกว่าดีแล้ว
(เหอๆดีแล้วที่ไม่ติด F แต่ได้ D กะ D+ <-*- >)
ไม่เปนไรเอาใหม่เนอะ เหอๆ แต่ไม่ได้แย่อารัยหนักหนาจิงๆ
ไม่เคยสอบได้คะแนนขนาดนี้เยย หุหุ ดีใจ ย่ะฮู้ ~ ~(-_- )
เทอมนี้สงสัยต้องขยันอีกเยอะเลย ไม่หวายๆ

เอาล่ะลำพัน พรรณนามามากพอแย้ว
เรามีเรื่องน่าตื่นเต้นมาเล่าสู่กันฟัง

. . . . . . . . . . . .

เป็นครั้งแรกที่ไ ด้ทำงาน work shop จิงๆ

เปนงานของพี่ๆ The Creator 2006 ที่กรุงเทพ

แต่เค้ามีสาขาที่เชียงใหม่แล้วนะ

งานที่ชื่อว่า "Fussy Puppet Workshop"

ทำตุ๊กตา หุ่นมือหุ่นนิ้ว (ประมาณนั้น)

จัดขึ้นที่ Central Airport Plaza

ทางเซนทรัลเค้าเตรียมเค้กมาให้น้องที่เกิดในเดือนนี้

แล้วก้อมีน้องมาร่วมกิจกรรมเยอะมากเลย

ขนาดชั้นไม่ชอบเด็กยังประทับใจเลย

ทีมงานก้อมี...(เรียงตามที่นึกๆได้ อิอิ)

เบนซ์ (ก๊ากก จูคนแรกเยย) แมง เอิร์ธ แตน

พี่จี้ พี่กิ๊ฟ พี่โอ๋ พี่ไพร

พี่ภูมิ(รัฐฟิมล์ -เอามุขเค้ามาเล่น-)และ พี่นนท์

น่าที่คงไม่ต้องบอก เพราะวันหวั้น(อ่ะงงอ่ะดิ)

มันพันกันไม่หมดเลย หน้าที่อ่ะนะ

ตอนแรกที่งานเปิด ... เม่เฮยๆๆๆ

สองสาว(แมง*แตน)ที่นั่งอยู่หน้าเคาท์เตอร์ชำระเงิน

รู้งานอย่างไม่น่าเชื่อ(อันนี้ไม่ได้สรุปเอง เง้อออ)

แตก้อทำหน้าที่รักเด็ก แมงก้อทำหน้าที่รักเงิน เอ้ย! ดูแลเงิน ไป

พี่จี้ก้อดูแลเรื่อง...เอ่อ....ส่งของ(ฟังดูแปลกๆรึป่าว เอ๊กๆ)มึนหัวกันไป

พี่โอ๋ก้อเอ่อ...อันนี้ไม่แน่ใจ เอาเปนว่ามีหน้าที่ฟ้าประทานมาให้ทำล่ะกัน เนอะ

พี่โพรงมีก้อมีหน้าที่ครอบจัหรวาล อันนี้เราก้อจำไม่ยักกะได้เหมือนกัน

คับคล้ายคับคราว่าเหมือนๆกัน แต่โปรกว่า อืม อืม

ส่วนยัยยเอิร์ธ ก้อนะ คล้ายๆกันอีก

ไอ่ตอนที่ทำงานไปเรื่อยๆก้อไม่ค่อยได้สังเกตุใครเท่าไหร่เลย เฮ้ออ

อันตัวชั้นก้อมีหน้าที่ ดูแลอุปกรณ์ วัสดุที่ใช้ในการทำตุ๊กตา

ไปๆมาๆ ไปนั่งทำตุ๊กตากะเด็กซะงั้น

(ก้อเค้าหนูว่าทำม๊ะได้อ่ะ) (ไม่มีใครทำได้ตั้งแต่เกิดหรอกไอ่น้องเฮ๋ยย)

งุงิ แอบหงุดหงิดกันไป

ต่อไป หน้าที่ที่ขาดไม่ได้เลย ช่างภาพ(จำเป็น เคี๊ยกก)

ก้อนะ ถ่ายไปเรื่อย มีเป็นร้อยรูปเลย

เมื่อตุ้มกันไป (อ๊ะ!มีตุ้มด้วย ตุ้มหูงาย พี่กิ๊ฟใส่ป่าวหว่า)อิอิ

(ถ้าได้รูปแล้วจาเอามาลงไว้ดูเล่นล่ะกัน)

อ่ะ อ่ะ ลืม สองหนุ่มไปได้ ก้อคือ พี่ภูมิกะพี่นนท์ หน้าที่คือ พูด พูด พูด ..พ..พ..พ.

เปนพีธีกร นั่นเอง (ใช้ม๊ะ เรียกยั่งงี้อ่ะป่าวน้า)

อืมๆ สนุกสนานกันไปอีกแล้ว หึหึ

งานนี้สนุกก้อจิง แต่ก้อเหนื่อยๆเหมือนกานนนนา

ไม่ต้องถามถึงว่าเราได้อารายจากงานนี้ เพราะจาเล่าให้ฟังเองว่า...

เราได้ประสบการณ์การทำงานจิง ที่เราไม่เคยจับ ไม่เคยสัมผัสมาก่อน

ได้เรียนรู้การทำงานเปนทีม เพราะถ้าไม่มีทีม รึขาดคนไปซักคน สองคน

งานมันก้อไม่เหมือนมีคนครบจำนวนใช่ม๊ะล่ะ อืมๆ (คิดได้)

นอกจากประสบการณ์เราก้อยังได้พบปะผู้คนมากมาย โดยเฉพาะ แม่และเด็ก

ได้เห็นครอบครัว ไปเห็นอารัยหลายๆอย่าง เห็นอารัยที่เราไม่มี

อืม อืม แล้วก้อนะ ได้รู้จักความน่ารัก ความไร้เดียงสาของเด็ก

ที่เมื่อก่อนเราไม่ค่อยชอบเท่าไหร่อ่ะนะ ตอนนี้มันประทับใจอ่ะ แบบว่าประทับใจ(คนเดียวนะ)

ตอนที่เค้า[น้องพิม]เข้าแกะแล้วก้อบอกว่าอยากทำอันนั้นอันนี้

จูงเราไปนั่งดูนั่งทำด้วยกัน แหม น่ารักเจงๆๆ

ไม่ไหวแล้ว อยากมีน้องขึ้นมาทันที เอาแบบนี้เลยนะ เอิ๊กๆ

พอล่ะ มากไปไม่ดี เอาเปนว่า งานนนี้ได้อารัยมากกว่าที่คิดไว้จริงๆ

แล้วก้อนะ ขอบคุณพี่ๆ The Creator 2006

พี่จี้ พี่กิ๊ฟ พี่ไพร พี่โอ๋ พี่ภูมิ พี่นนท์ เอิร์ธ แมง แต

ขอบคุณที่ให้เราได้ทำงาน

ขอบที่มีงานให้เราทำ(อ๊ะ! รู้สึว่าเหมือนอันข้างบน)

ขอบคุณที่ให้เราได้เรียนรู้การทำงาน การอยู่ร่วมกัน

ขอบคุณที่ทำให้เราได้พบผู้คนมากมาย พบเด็กๆที่น่ารัก

แล้วก้ขอบคุณที่ใจดี้กับพวกเรา

ขอบคุณ และขอบคุณ

งานหน้ามีอีกก้อเอามาให้ทำได้เลย แต่...ไม่เอาเด็กนะ

อิอิ

เบนซ์...เอง ... เง้ออ

---งืด งืด---

เง้ออออ...ห่วยเจงๆๆๆๆๆ

วันนี้ไปเรียน drawing วันแรกคับท่าน....แม่เฮยยย
วาดได้ห่วยมั่กเลยอ่ะ ... มีคนมาเรียนเยอะเหมือนกันนาเนี่ย
พวกนี้เค้าจาสอบเข้า วิจิตรศิลป์กันหมดเลยอ่ะ มี ปี 1 ไม่กี่คนเอง
(ไอ่พวกหลงเค้ามา หึหึ)
ที่เรียนก้อหลัง มอ (มชอ่ะนะ)
คนสอนก้อชื่อ "พี่แอน"ซิ้วมาจาก ลาก เอ้ย! ลาดกระบัง
อยู่คณะ วิจิตรศิลป์ มช.
ก้อนะ.....ชีวิตก้อไม่มีปัญหาอะไร
แต่ที่ขัดสนหลักๆเลย ก้อคือ...
... เงินคับพี่เงิน ...
เฮ้อ เหนื่อยจิงๆเอิ๊กๆ
เอาล่ะสู้ๆ
สู้ๆ! สู้ๆ!

งุงิงุงิ

ps/.ขอแสดงความเสียใจกับอาจารย์พี่มิ้นด้วยนะคะ

จาก เบนซ์ เอิร์ธ แมง

==>>ว่าด้วยเรื่องเกรด ...เอื้อก...หึหึ -*- <<==

เหนคะแนนบางวิน้า เส้าไปเลยอ่ะ ... ฮึก!ฮึก!

อย่าให้พูดเล้ยยย

....
..
วิชา LETTERING

ป๊อบ *53*
ปิ๊ก *81*
ฟาง *77*
แก็บ *76*
ต่าย *58*
ต้อม *95* (แจ๊ะ!)
ครีม *81*
ธีระ *64*
ไผ่ *66*
เบนซ์ *--* (ไม่บอก หึ หึ)
ประกาศิต *63* (โทดทีนึกชื่อไม่ออก เอิ๊กๆ)
ดุ่ย *80* (แจ๊ะ อีกคนล่ะ)
พี่พีท *50*
แพร *37*
วอร์ม *49*
ก้อย *72*
'แต *74*
อีฟ *81*
ออย *82*
ทู *57*
ใหม่ *76 รึ 70ไม่รุอ่ะ จดมาอ่านไม่ออก* หึหึ
เมียว *83*
อาร์ม *77*
พิง *82*
เบียร์ *41*
เน *88* (จริ๊ จริ๊ - -*)
ปู *76 รึ 79 ไม่รุอีกเย้ว
คิม *78.8*

F 4 คนนะจ๊ะ - -'

//+++//หมายเหตุ//++//
ผู้ที่มีคะแนนตั้งแต่ 80 ขึ้นไป จัดอยู่ในตระกลู "แจ๊ะ" ทั้งสิ้น หึหึ
แจ๊ะแม๊ะ ที่สู้ดดดดดดดด

เฮ้อ... แจ๊ะ!!

,.-~*´¨¯¨`*·~-.เข้ากันไม่ได้¸,.-~*´¨¯¨`*·~-.¸

เมื่อเริ่มเดิน การก้าวย่อมสำคัญกว่าสิ่งอื่นใด ขาสองข้าง ก้าวไปข้างหน้าพร้อมกัน พร้อมๆกัน ไม่สนใจสิ่งรอบข้าง...
ท้าทายกับสิ่งที่ทำอยู่ ไม่แคร์สิ่งรอบตัว ไม่สนใจสิ่งอื่นใด
เมื่อเดินไป เจอก้อนหิน สะดุด หกล้ม เป็นแผล ลุกขึ้นยืน รู้สึกเจ็บ ออกเดินทางต่อ...
เรียนรู้การล้ม และจะไม่ล้มอีก...ข้างหนึ่งพยายามไม่ล้มอีกไม่อยากล้มอีก และอีกข้างกลัวการล้มอีก ไม่อยากล้มอีก
เมื่อเดินต่อไป รู้สึกเจ็บ รู้สึกขัด ไม่พอใจ ไม่อยากเดินต่อ จึงเดินช้าลง ช้าลง...
ข้างหนึ่งทรมานกับบาดแผล อีกข้างหนึ่งเหนื่อยกับนำหน้า
เมื่อเริ่มเรียนรู้การหยุด และความช้า ไม่รู้สึกเจ็บเท่าเดิน ไม่ช้ำไปมากกว่าเดิม
ข้างหนึ่งเดินช้าลงเหมือนได้พักเหนื่อย แต่อีกข้างหนึ่งเหมือนการซ้ำเติม เจ็บกว่าเดิม
เมื่อข้างหนึ่งไม่สนใจ การเดิน จึงสนใจข้างทาง...
ไม่อยากเดินอีก เพระาความเจ็บและความกลัวยังคงมีอยู่
เมื่อข้างนึงไม่ใส่ใจ มองไปข้างหน้า เห็นแสงสว่างและทางเดิน คิดอยากจะเดิน ...
ไม่อยากหยุดพัก ไม่กล้าหยุดการเดิน กลัวไปไม่ถึง แสงสว่างยังรออยู่ แม้ว่าจะไกลก็ไม่ท้อแท้ จึงเลือกเดินต่อ
เมื่ออีกข้างหนึ่ง มองไปข้างทาง เห็นท้องฟ้าและแม่น้ำ คิดอยากจะบิน ...อิสระ...
อยากล้างบาดแผลที่ผ่านมา อยากมองท้องฟ้าให้สบายใจ ลบความกลัวออกไป พักผ่อนเพื่อวันข้างหน้า
เมื่อขาทั้งสองข้างก้าวไปคนละทาง คิดไม่เหมือนกัน สวนทางกัน ...ขัดแย้ง...
ความต้องการต่างกัน ไม่เห็นพร้อมต้องกัน ไม่คิดแบบเดียวกัน
เมื่อขาสองข้างก้าวไปไม่เท่ากัน ไม่พร้อมกัน เมื่อขาข้างนึงก้าว อีกข้างก็หยุด ไม่มีการเคลื่อนไหวต่อ ...หยุด...
. . .

เมื่อยังผูกพันธ์ จึงต้องตัดมัน ขาดออกจากกัน ...แยกจากกัน...
แม้ไม่อยากแยกจากกัน แต่ก็ไปด้วยกันไม่ได้ ไม่สามารถก้าวไปพร้อมกันได้
เมื่อแยกจากกัน ไม่สามารถเดินต่อไปข้างหน้าได้ ไม่สามารถบินไปบนฟ้าได้ ...ยุติ...
เมื่อการเดินหยุดลง การเคลื่อนไหวก็หยุดลง ...
เมื่อข้างนึงไม่ต้องทนเจ็บเพราะการเดินทาง ไม่เจ็บอีกแล้ว
คิดถึงเรื่องที่ผ่านมา อดีตที่เคยเจ็บ ที่หกล้ม และมีแผล ไว้คอยเตือนใจ
เมื่ออีกข้างหนึ่งไม่ต้องเหนื่อยกับการเดินทาง ไม่เหนื่อยอีกแล้ว
คิดถึงข้อผิดพลาดที่แล้วมา หาเหตุผลและทบทวน ไว้คอยเตือนใจ

.....เมื่อไม่มีขา....(ก้อเป็นไอ่ด้วนอาดี้! อี๊~~แจ๊ะแม๊ะ ไม่เอาด้วยหรอก)