,.-~*´¨¯¨`*·~-.เข้ากันไม่ได้¸,.-~*´¨¯¨`*·~-.¸

เมื่อเริ่มเดิน การก้าวย่อมสำคัญกว่าสิ่งอื่นใด ขาสองข้าง ก้าวไปข้างหน้าพร้อมกัน พร้อมๆกัน ไม่สนใจสิ่งรอบข้าง...
ท้าทายกับสิ่งที่ทำอยู่ ไม่แคร์สิ่งรอบตัว ไม่สนใจสิ่งอื่นใด
เมื่อเดินไป เจอก้อนหิน สะดุด หกล้ม เป็นแผล ลุกขึ้นยืน รู้สึกเจ็บ ออกเดินทางต่อ...
เรียนรู้การล้ม และจะไม่ล้มอีก...ข้างหนึ่งพยายามไม่ล้มอีกไม่อยากล้มอีก และอีกข้างกลัวการล้มอีก ไม่อยากล้มอีก
เมื่อเดินต่อไป รู้สึกเจ็บ รู้สึกขัด ไม่พอใจ ไม่อยากเดินต่อ จึงเดินช้าลง ช้าลง...
ข้างหนึ่งทรมานกับบาดแผล อีกข้างหนึ่งเหนื่อยกับนำหน้า
เมื่อเริ่มเรียนรู้การหยุด และความช้า ไม่รู้สึกเจ็บเท่าเดิน ไม่ช้ำไปมากกว่าเดิม
ข้างหนึ่งเดินช้าลงเหมือนได้พักเหนื่อย แต่อีกข้างหนึ่งเหมือนการซ้ำเติม เจ็บกว่าเดิม
เมื่อข้างหนึ่งไม่สนใจ การเดิน จึงสนใจข้างทาง...
ไม่อยากเดินอีก เพระาความเจ็บและความกลัวยังคงมีอยู่
เมื่อข้างนึงไม่ใส่ใจ มองไปข้างหน้า เห็นแสงสว่างและทางเดิน คิดอยากจะเดิน ...
ไม่อยากหยุดพัก ไม่กล้าหยุดการเดิน กลัวไปไม่ถึง แสงสว่างยังรออยู่ แม้ว่าจะไกลก็ไม่ท้อแท้ จึงเลือกเดินต่อ
เมื่ออีกข้างหนึ่ง มองไปข้างทาง เห็นท้องฟ้าและแม่น้ำ คิดอยากจะบิน ...อิสระ...
อยากล้างบาดแผลที่ผ่านมา อยากมองท้องฟ้าให้สบายใจ ลบความกลัวออกไป พักผ่อนเพื่อวันข้างหน้า
เมื่อขาทั้งสองข้างก้าวไปคนละทาง คิดไม่เหมือนกัน สวนทางกัน ...ขัดแย้ง...
ความต้องการต่างกัน ไม่เห็นพร้อมต้องกัน ไม่คิดแบบเดียวกัน
เมื่อขาสองข้างก้าวไปไม่เท่ากัน ไม่พร้อมกัน เมื่อขาข้างนึงก้าว อีกข้างก็หยุด ไม่มีการเคลื่อนไหวต่อ ...หยุด...
. . .

เมื่อยังผูกพันธ์ จึงต้องตัดมัน ขาดออกจากกัน ...แยกจากกัน...
แม้ไม่อยากแยกจากกัน แต่ก็ไปด้วยกันไม่ได้ ไม่สามารถก้าวไปพร้อมกันได้
เมื่อแยกจากกัน ไม่สามารถเดินต่อไปข้างหน้าได้ ไม่สามารถบินไปบนฟ้าได้ ...ยุติ...
เมื่อการเดินหยุดลง การเคลื่อนไหวก็หยุดลง ...
เมื่อข้างนึงไม่ต้องทนเจ็บเพราะการเดินทาง ไม่เจ็บอีกแล้ว
คิดถึงเรื่องที่ผ่านมา อดีตที่เคยเจ็บ ที่หกล้ม และมีแผล ไว้คอยเตือนใจ
เมื่ออีกข้างหนึ่งไม่ต้องเหนื่อยกับการเดินทาง ไม่เหนื่อยอีกแล้ว
คิดถึงข้อผิดพลาดที่แล้วมา หาเหตุผลและทบทวน ไว้คอยเตือนใจ

.....เมื่อไม่มีขา....(ก้อเป็นไอ่ด้วนอาดี้! อี๊~~แจ๊ะแม๊ะ ไม่เอาด้วยหรอก)